Een hectische periode en het vervolg daarop.

Hallo lezers,

Eind vorig jaar, op 4 december, is mijn vriendins moeder overleden aan een zeer vreselijke ziekte. Hier voorafgegaand is er heel wat gebeurd en dat wil ik graag delen.

Kimberly's moeder (Marijke) kreeg in rond Oktober 2007 te horen dat ze een virusinfectie had, ze ademde moeilijker en kwam tekort aan energie. Hiervoor kreeg ze hele kuren maar het hielp niks. Ze was het helemaal zat en ze ging in Januari terug naar het zeikenhuis. Hier werd ze dit keer wel uitgebreid onderzocht, waarna een hele bodyscan volgde. Hieruit bleek dat ze longkanker had en dat er eigenlijk geen hoop meer was voor haar. Dit kwam als een shock, een harde shock kan ik jullie vertellen. Marijke en Theun (Kimberly's vader) gingen huilend naar huis. Kimberly was nog op school. Toen ze uit was ging ze naar huis, ze wist dat haar moeder voor controle naar het ziekenhuis ging, dus ze hoopte dat het mee zou vallen. Niet dus. Ze kwam binnen, zag Marijke in Theuns armen liggen, huilend. Haar tante en oom waren er ook. Toen wist ze het eigenlijk al, dit is niet goed. Marijke bracht haar vervolgens mee naar haar kamer, waar ze het ook vertelde. Ze had nog 4 tot 6 maanden te leven. Ik zou me god niet weten hoe ze zich op dat moment moest voelen, maar ik weet wel één ding, de woorden "ik heb nog maar 4-6 maanden te leven" hebben haar heel erg pijn gedaan. En dat zie ik vandaag de dag nog.

In de periode tussen Januari en December zijn ook genoeg dingen gebeurd. Eigenlijk alleen minder positieve dingen. Ze had in die periode een andere vriend, Tommy heet hij. Zij had er in totaal uiteindelijk 8 maanden mee, maar eigenlijk waren alleen de eerste 2 maanden leuk volgens haar. Maarja, dat boeit me niet echt. Wat me wel boeit is wat hij in die 8 maanden haar aangedaan heeft. Hij is vreemd gegaan, VOOR haar neus, hij heeft haar een paar keer laten stikken. Maar dat is nog niet zozeer het ergste! Ze zaten op een gegeven moment bij het gemeentehuis in Druten (Haar woonplaats), waarna een auto langsreed met iemand erin. Tommy zegt dus iets te hard kankermongool (sorry, maar ik moest het even zeggen), terwijl Kimberly's moeder het heeft??? Nou zeg, je had haar moeten zien op dat moment. Ik was er niet bij, maar wat ik hoorde van vrienden van haar, was ze ontploft. Ze schold hem helemaal verrot, ze sloeg hem helemaal in mekaar (ja, ze is best sterk). Lekker voor hem, zijn verdiende loon.

Hieropvolgend kwam het moment waar ze bang voor was, heel erg bang. 4 December zat ze lekker op school, moe van de afgelopen nachten. Marijke was die nachten heel erg onrustig, ze hoestte in één stuk door en kwam adem tekort. Dan voel je het eigenlijk al aankomen, maar je wilt het niet geloven. In ieder geval, ze zat dus 4 December fijn op school, waarna haar telefoon in de les afging, ze schrok want ze wist wat dat betekende. De docente liet haar de telefoon opnemen omdat ze wist wat zij doormaakte. Haar vader zei: "Kimberly, kom naar huis toe, er is nog niks aan de hand, maar kom voor de zekerheid". NIks aan de hand? Ze kwam thuis en zag bijna heel haar familie daar zitten... Met haar moeder op het bed, hoestend en ademsmakkend. Maar nog levend. Ze ging heel even naar boven toen het gebeurde, ze begon te stikken. Kimberly werd geroepen, maar ze kwam klaarblijkelijk net te laat, ze zag haar moeder van achter wegzakken. Ze rende naar haar moeder toe, begon kijhard te schreeuwen dat ze er nog niet klaar voor is en dat ze haar niet kwijt wilt. Maar het is te laat, haar moeder is niet meer. Ze stortte in, haar hele leven stortte in.

Een week had ze vrijgenomen, daarna ging ze gewoon weer naar school. Haar klas deed nog nooit zo raar vertelde ze me nog. Jongens deden dingen die ze anders nooit deden, zoals dat er eentje ineens de klas ging vegen. Maar dit was nog niet het einde van de negatieve periode. Op een gegeven moment werd ze steeds sneller agressief, dus ging ze naar de huisarts. Hij vertelde haar dat ze een post-traumatisch stress syndroom aan het opbouwen is en dat als ze er niet snel wat aan doet, dat zij er niet snel vanaf zou komen. Dit kwam natuurlijk als een shock. Dit werd in Jauari 2009 verteld. Toen had ze met Jeroen, mijn buurjongen, deze relatie liep stuk na 3 maanden, op 28 januari maakten ze het uit. Op 14 Januari zag ik Kimberly voor het eerst op Jeroens verjaardag, het klikte eigenlijk meteen al en we begonnen heel de tijd te kletsen. Jeroen werd eigenlijk een beetje buitengesloten.

Rond 26 januari voegde ik haar toe op Partyflock en MSN, 28 januari ging het uit tussen Kimberly en Jeroen. Ik had tot ongeveer 14 februari niks tegen haar gezegt, omdat ik niet echt wist wat ik moest zeggen. Rond 14 februari begon ik dus tegen haar te praten op Partyflock, gewoon een kort berichtje achtergelaten iedere keer. Zij deed hetzelfde, totdat ik een keer besloot om op MSN te praten. Toen volgde de ene gesprek na de andere, we begonnen te webcammen en uiteindelijk ook te bellen. Toen zei mijn moeder al: "Als dit geen relatie wordt, weet ik het ook niet meer". Ik vond het wel een leuke opmerking en stiekem hoopte ik dat ze gelijk had.

Via MSN en bellen ging het allemaal wel lekker, we raakten allebei lekker ruim uit onze bundels, waarna een flinke rekening volgde. Maar dat maakt allemaal niks uit. En toen kwam de dag dat we elkaar weer gingen zien, op een feest in het dorpshuis van Druten. Het feest heet Splash. De eerste paar keer dat ik haar daar tegenkwam wist ik niet wat ik moest doen, tot ik rond een uur of 10 gewoon naar haar toeliep, ze viel bijna gelijk in mijn armen. Na 10 minuten vroeg ik het gewoon en ze zei ja, natuurlijk.

Vanaf dat moment kwamen er alleen maar positieve dingen. Haar stoornis is nu tot 0 gereduceerd en volgens vrienden van haar is ze weer de oude Kimberly. Heel mooi, maar dan komt erachteraan, door JOU! Dus ik heb haar stoornis weggeholpen en help haar er weer bovenop, best wel leuk moet ik zeggen. Maar ik vind nog steeds dat niet alleen ik haar help, ze doet het zelf ook. We doen het gewoon samen.

Wat ook best wel leuk is, is dat haar vader mij blijkbaar helemaal te gek vindt. Ik breng weer sfeer in het huis volgens Kimberly en Theun. Misschien komt dat wel omdat ik Theun wel eens onder zijn voetjes kietel waarna hij kijhard als een meisje gaat gillen. Of misschien ligt het gewoon aan het feit dat ik lekker kan kletsen met hen. In ieder geval, haar vader wilt mij niet meer kwijt. Ik ben ook niet van plan om ooit nog weg te gaan bij Kimberly. Ze is niet mijn eerste vriendin, maar wat ik bij haar voel, heb ik bij niemand anders gevoeld. Iedere keer als ik haar zie, ook al is het via de webcam doordeweeks, dan voel ik me gewoon speciaal. Ik weet niet hoe ik het goed kan zeggen, het is voor mij gewoon onbeschrijfbaar.

Mike.